زمزمه های آتش بس؛ ترامپ در بن بست

 

روزهای قبل نیز ترامپ پس از شکست در کشاندن پای قدرت های اروپایی مانند انگلیس، آلمان، فرانسه و ایتالیا به جنگ علیه ایران؛ به شدت خشمگین و ناامید شده بود.

 

در میدان رزم هم رزمندگان ایران موفق شده اند اغلب دستگاههای پدافندی تاد و قویتر از آن را نابود کنند و ضربات سنگین تری به اسرائیل و پایگاهها و اهداف امریکایی وارد کنند.

 

موشک های هوشمند امریکا هم ته کشیده و امریکا به سمت استفاده از موشک های قدیمی تر که دارای هوشمندی و دقت کمتر هستند پیش رفته و بیشتر بر بمباران مراکز مسکونی تمرکز کرده اند و در تحول مهمتر، به دلیل کمبود ابزارهای جنگی، با کاستن از گستردگی اهداف، تمرکز حملات شان را بر شهرهای کمتری از جمله بر تهران کاسته اند. یعنی اگر در روزهای ابتدایی جنگ، دهها شهر بطور همزمان مورد حمله امریکا بود، اکنون در روز دوازدهم؛ شهرهای کمی مورد اصابت قرار می گیرند.

 

اینها در کنار سردرگمی ترامپ که نه خودش و نه دیگران می فهمند چه می گوید و دنبال چیست؛ و اینکه حرفهایش مدام تغییر می کنند و اینکه اغلب رسانه های غربی و امریکایی اذعان دارند که تیم ترامپ هیچ برنامه ای برای نحوه پیشبرد یا توقف جنگ ندارد و هدف ترامپ و امریکا کاملا گم شده است؛ نشان می دهد که امریکای ترامپ که با ریسمان نتانیاهو از یک صخره بلند، آویزان شده است؛ به بن بست رسیده است.

 

دروغ‌های مکرر ترامپ، وضعیت روانی او، افشای ارتکاب جنایت جنگی با حمله بر مدرسه دخترانه میناب، فشار افکار عمومی حاصل از نوسان در قیمت انرژی، فشار متحدان و شرکتهای حمل و توزیع انرژی؛ عدم کنترل امریکا بر شاهراه انرژی خاورمیانه؛ استیصال در مقابل فشار نظامی و روانی سپاه پاسداران، باعث شده تا در کنار تهدیدهای پوچ ترامپ، زمزمه های آتش بس از زبان عناصر نزدیک به کاخ سفید شنیده شود.

 

اما در میدان رزم، هرچند جمهوری اسلامی ایران؛ ضربات سختی را تحمل می کند، ویرانی و خرابه های شهری را تماشا می کند، نابودی زیرساختها را می بیند؛ اما ظاهرا به سیم آخر زده و تصمیم گرفته یکبار و برای همیشه؛ تحمل فشارها و باج دادن ها و تحریم ها و ترورها و پدرلعنتی های امریکا و اسرائیل را از سرش دور و دفع کند.

 

لذا دیده می شود که سپاه پاسداران و ارتش جمهوری اسلامی ایران، در کنار عزم و اراده جدی، در کنار حمایت قاطع مردمی، در کنار اتحاد خدادادی مردم؛ به شکل کاملا هدفمند، حوصله مند، و متفکرانه میدان رزم را مدیریت می کنند. نه امریکایی را در پایگاهها و استراحتگاههایش آرام می گذارند و نه خواب اسرائیلی را اجازه می دهند و نه اقتصاد نوچه های امریکا را اجازه تنفس می دهند.

 

اگر اقتصاد ایران متأثر از جنگ است؛ ایرانی ها سرِ خورجین اقتصاد خاورمیانه را هم گره زده است. نفت خاورمیانه را از استخراج تا ذخیره و تا صادرات، متأثر کرده است. تنگه هرمز را هم تاکنون بطور غیر رسمی بسته است. به بازارهای جهانی شوک وارد کرده و این شوک را از بازار به جان ترامپ منتقل کرده است.

 

به نظر می رسد که مردانِ میدان و سیاست و امنیت ایران، اصطلاحاً پییِ همه چیز را بر تن شان مالیده اند. حرکت شان "یا مرگ یا پیروزی" است. امریکا و اسرائیل اشتباه بزرگی کردند که آیت الله العظمی خامنه ای را شهید کردند؛ راه مصالحه و مذاکره را بستند. جنگ را برای مردم و نظام ایران، موجودیتی کردند. لذا برخلاف چراغ سبزی که از جانب یانکی ها چشمک می زند؛ ایرانی ها آتش بس را قویاً رد می کنند.

 

نتیجه چه می شود؛ خدا می داند. اما یقینا خداوند با صابران است. مردم ایران تاکنون بسیار خوش درخشیده اند. سپاه و ارتش ایران هم همینطور. خداکند رئیس جمهور شریف ایران، بعد ازین از روی کاغذ بخواند و محکم بمانَد.

 

کم کم افکار عمومی و مردم دنیا هم بیدارتر می شوند. جنگ افروزان بهای سنگینی می دهند. ایران می تواند تعریف جدیدی از قدرت و مناسبات بین الملل ارائه بدهد. صبر و تحمل مردم ایران در کنار نیروهای دفاعی این کشور می تواند تاریخساز بشود.  

 

حسینی مدنی- خبرگزاری جمهور