سکوت طولانی، صدای دیرهنگام؛ نسل‌کشی در غزه متوقف می‌شود؟

 

در این بیانیه آمده: «رنج غیرنظامیان در غزه به سطح بی‌سابقه‌ای رسیده است. شیوه کمک‌رسانی رژیم اسرائیل خطرناک است، بی‌ثباتی را تشدید می‌کند و کرامت انسانی را از مردم غزه می‌گیرد. ما کمک‌رسانی قطره‌چکانی و کشتار غیرانسانی غیرنظامیان، از جمله کودکان را که به دنبال آب و غذا هستند، به‌شدت محکوم می‌کنیم.»

 

این کشورها از طرف‌های درگیر و «جامعه جهانی» خواستند که با پذیرش آتش‌بس بی‌قیدوشرط و دائمی به جنگ در غزه پایان دهند.

 

این بیانیه نشان می‌دهد که حجم فاجعه ناشی از جنایات وحشتناک رژیم کودک‌کش صهیونیستی در غزه به اندازه‌ای بالا رفته که حتی نزدیک‌ترین متحدان این رژیم نیز نمی‌توانند مسئولیت خود در ایجاد این فجایع را بپذیرند و در برابر پیامدهای ضد انسانی آن، احساس شرمساری و سرافکندگی نکنند.

 

با این حال، کاملاً واضح است که این بیانیه هیچ چیزی را درباره واقعیت‌های وحشتناک زندگی در غزه تغییر نمی‌دهد. فاجعه همچنان ادامه دارد و رژیم صهیونیستی با اطمینان از ادامه حمایت‌های پیدا و پنهان قدرت‌های غربی، ماشین کشتار، سرکوب، نسل‌کشی و قتل‌عام فجیع زنان، کودکان و مردم بی‌پناه غزه را به پیش می‌برد.

 

هدف این بیانیه ـ که در آن نام شماری از اصلی‌ترین حامیان رژیم اشغالگر نیز دیده می‌شود ـ پیش از آن‌که تغییر وضعیت در غزه باشد، تبرئه اخلاقی رژیم‌های حامی تل‌آویو از نسل‌کشی آشکار جاری در این باریکه ساحلی است.

 

به عبارت ساده، اکثر کشورهایی که این بیانیه را صادر و امضا کرده‌اند، از حامیان مستقیم رژیم صهیونیستی در ارتکاب جنایات جاری در غزه محسوب می‌شوند و علی‌رغم صدور این بیانیه، هیچ تغییری در سیاست‌های نظامی و همکاری‌های پیدا و پنهان این کشورها با رژیم اشغالگر به‌وجود نیامده است. این موضوع به‌وضوح نشان می‌دهد که بیانیه مذکور صرفاً یک نمایش سیاسی برای تبرئه اخلاقی است و لزوماً چیزی را در مورد زندگی فجیع مردم بی‌پناه غزه تغییر نخواهد داد.

 

طنز تلخ ماجرا این‌جاست که در این بیانیه از «جامعه جهانی» برای تغییر وضعیت در غزه درخواست کمک شده است، در حالی‌که اکثر کشورهایی که این بیانیه را صادر و امضا کرده‌اند، از اعضای ارشد سازمان ملل متحد و بعضاً عضو دائم شورای امنیت این سازمان هستند و از حقوق و امتیازات انحصاری برای تعریف معادلات امنیتی جهان برخوردارند. بنابراین، پرسش این است که «جامعه جهانی» دقیقاً کیست و چیست؟ و این کلیشه مبهم و کلی چگونه می‌تواند به فجیع‌ترین نسل‌کشی قرن پایان دهد و جنایات یک رژیم غیرمسئول و تبهکار را متوقف کند؟

 

روشن است که هدف این بیانیه، صرفاً فرافکنی و فرار از مسئولیت‌های انسانی و اخلاقی جرایم و جنایات هولناک جاری در غزه است. به همین دلیل، رژیم تل‌آویو هیچ ترتیب اثری به آن نداده و همچنان به کشتار، استفاده از گرسنگی به‌عنوان سلاح و قتل‌عام زنان، کودکان و مردان گرسنه در صفوف دریافت غذا ادامه می‌دهد؛ با تسلیحات، پول و سایر امتیازاتی که از امریکا، قدرت‌های اروپایی و سایر هم‌پیمانانش دریافت می‌کند.

 

رژیم نتانیاهو کاملاً مطمئن است که این بیانیه‌ها حتی سیاست‌های رسمی خودِ قدرت‌های امضاکننده آن را نیز تغییر نمی‌دهد و از جریان مستمر ارسال سلاح و تجهیزات مورد نیاز برای ادامه نسل‌کشی در غزه کاملاً اطمینان دارد.

 

بیانیه مورد اشاره، حتی حساسیت‌های حقوق بشری درباره نسل‌کشی مستقیم رژیم اشغالگر در غزه را نیز برنمی‌انگیزد و تشدید نمی‌کند. سازمان‌های مدعی دفاع از حقوق بشر ـ که پیش از این به‌طور کامل از چرخه تصمیم‌گیری درباره غزه خارج شده و اعتبار خود را از دست داده‌اند ـ نمی‌توانند با اتکا به این بیانیه، اقدامات عملی و ملموسی را برای تغییر وضعیت در زمین و توقف کشتار، جنایت، نسل‌کشی، گرسنگی و قحطی در این باریکه بحران‌زده انجام دهند.

 

با این حال، بیانیه صادر شده از سوی ۲۵ کشور جهان ـ از جمله چند قدرت اروپایی ـ تأیید می‌کند که وضعیت فاجعه‌بار در غزه، مرز تحمل انسانی را پشت سر گذاشته و حتی صدای نزدیک‌ترین حامیان و متحدان رژیم تل‌آویو را نیز برآورده کرده است.

 

به این ترتیب، می‌توان نتیجه گرفت که صدور این بیانیه دست‌کم به لحاظ سیاسی و اخلاقی رژیم اشغالگر را منزوی‌تر می‌کند و امریکای جنایت‌کار ـ که اصلی‌ترین حامی این رژیم است ـ را به تنهایی در کنار آن قرار می‌دهد.

نرگس اعتماد  - جمهور