ادعاهای پوچ طالبان در کازان؛ وعده‌های توسعه و عدالت زیر سایه سرکوب

 

او ادعا کرد که افغانستان تحت حاکمیت طالبان گام‌های استواری در مسیر بازسازی، توسعه پایدار و عدالت اجتماعی برداشته است. این سخنان در تضاد آشکار با واقعیت‌های کنونی افغانستان قرار دارند، جایی که فقر، بیکاری و نقض حقوق بشر به ویژه علیه زنان و اقلیت‌ها به اوج خود رسیده است.

 

شهامت مدعی شد که اداره تحت کنترل او با ایجاد دو ریاست جدید و بیش از ۶۰۰ مرکز آموزشی-حرفوی، فرصت‌های آموزشی برای «هزاران جوان» فراهم کرده است.

 

این درحالی است که، گزارش‌های مستقل نشان می‌دهند که بسیاری از این مراکز به دلیل کمبود بودجه، نبود امکانات و محدودیت‌های طالبان بر آموزش زنان، عملاً غیرفعال یا کم‌اثر هستند. محرومیت دختران و زنان از تحصیل، بخش بزرگی از جمعیت را از چنین برنامه‌هایی کنار گذاشته است.

 

وی همچنین از کشورهای حاضر خواست تا در توسعه نصاب‌های آموزشی، تأسیس مراکز نوآوری، تجهیز آزمایشگاه‌ها و گسترش صنایع حلال با طالبان همکاری کنند. 

 

این درخواست در حالی مطرح می‌شود که جامعه جهانی به دلیل سیاست‌های سرکوبگرانه طالبان، از جمله ممنوعیت آموزش و کار زنان، همچنان از به رسمیت شناختن این گروه امتناع می‌ورزد.

 

شهامت در پایان، با لحنی تبلیغاتی، افغانستان را «در جایگاه عزتمند شراکت» توصیف کرد و تعلیمات تخنیکی را «پل ارتباطی میان ایمان، علم، اقتصاد و خدمت به مردم» خواند. این ادعاها در شرایطی مطرح می‌شوند که سیاست‌های طالبان، از جمله سرکوب آزادی بیان و تحمیل قوانین سختگیرانه، مانع اصلی توسعه و پیشرفت کشور هستند.

 

اظهارات طالبان در نشست‌هایی مانند کازان، تلاشی برای جلب مشروعیت بین‌المللی و سرپوش گذاشتن بر ناکامی‌های این گروه در اداره کشور است. 

 

در حالی که طالبان از توسعه و عدالت سخن می‌گویند، مردم افغانستان زیر بار فقر، ناامنی و سرکوب روزگار می‌گذرانند. جامعه جهانی باید با دقت این ادعاهای پوچ را بررسی و از مردم افغانستان حمایت کند.

 

خبرگزاری جمهور- کابل